Beşiktaş maçlarını kazanırken, farklar atarken takım oyunu gösterileri yapmamıştı. Q7 ve Guti’nin bireysel katkılarından kaynaklanan güzellikler üretmişti. Bireysel güzellikleri, kısa süreli takımsal gösterileri, ‘marka gollerini’ sergilerken bir yandan da savunma hataları ile yürekleri ağızlara getirmiş, yeni savunma anlayışına ısınamaması nedeniyle çok pozisyonlar da vermişti...

Fenerbahçe’de savunma hatalarını affetmeyecek becerili ayaklar vardı.

Eğer Beşiktaş, sistemini oturtamadan Fenerbahçe karşısında oynarsa, maçı yaralarını sarma maçı gibi gören Fenerbahçe akışı lehine çevirirdi... Ön görünüşü buydu mücadelenin...

Bunlara uygun başladı mücadele. Beşiktaş kontrollü, sakin, ayağa oynamaya özendi. Ancak Fenerbahçe agresifti. Beşiktaş’ı oynatmaya niyeti yoktu. Giderek sertleşti. Her faul düdüğünden sonra hakemin çevresini sardılar. Emre azarladı bile hakemi. Taraftar baskısı da eklenince Cüneyt Çakır gibi hakem ne yazık ki bunlardan etkilendi. Beşiktaş’ın oyunu işlemez oldu. Nihat hiçbir şey yapamadı. İki önemli kozu Q7 ve Guti sıkı kontrole girdi. Faullerle yerden kalkamadılar. Q7’yi ilk kez sinirlenip hakeme yakınırken gördük. Beşiktaş hücumda diş geçirememekle kalmadı savunmada da bocaladı. Hakan’ın büyük hatasıyla davet ettiği golden sonra, Hakan ve Ekrem’in sakatlıklarıyla zorunlu değişiklikler yapılınca bir süre şoka girip özgüvenini yitirdi. Schuster’e hamle şansı da kalmamıştı. Fenerbahçe’nin sert oyunu bırakmasıyla ikinci yarıda Beşiktaş’ın kendini kabul ettirişini izledik. Beşiktaş bastırdı, Fener kontratak kovaladı. Schuster 72’de Aurelio’nun yerine Bobo’yu aldı. Yorulmuş Ernst’e biraz daha yük bindi. Giderek Guti yürümeye başladı. Beşiktaş’a sanki tek yol kalmıştı. Bir mucize.  Onu da Bobo’yu düşürerek Volkan yarattı. Bir devre birinin bir devre birinin sözü geçti. Maçın hakkı beraberlikti.